Mijn leven met NAH

Ik heb heel veel van mijn oude leven teruggekregen. Dat weet ik en daar ben ik ontzettend dankbaar voor. Toen ik nog intern revalideerde in het Daan Theeuwes Centrum kon ik heel goed zien dat de dingen die ik kan, niet vanzelfsprekend zijn. Daarom heb ik mezelf in het begin veel weggecijferd. Ik vond mijn situatie vaak niet heftig genoeg. Maar dat is het wel. Ik ben aangereden, hoe veel heftiger wil je het hebben?   Tuurlijk heb ik ontzettend veel geluk gehad in de nasleep en daar ben ik ontzettend dankbaar voor. Als je de foto’s en video’s van mij uit mijn ziekenhuistijd ziet, zou je niet verwachten dat ik een halfjaar later alweer zelfstandig in Amsterdam woonde. En dat is niet alleen geluk. Ik heb ook heel hard gewerkt.    Mijn therapeuten zeiden dat wanneer je poliklinisch revalideert (elke dag op en aan reizen) en terug zou keren naar je eigen leven, dingen moeilijker zullen worden. ‘Je eigen leven is de beste leerschool’, werd gezegd. Maar toen ik terugkeerde ging a...

De eerste paar maanden na mijn ongeluk was ik niet wakker. Ja, ik was wel fysiek wakker, maar mentaal was ik heel ergens anders. Ik had een hele lege blik in mijn ogen en mijn manier van praten was heel vlak. Het leek alsof ik maar één toonhoogte kende. En die was superhoog en ik praatte superzacht. Langzaam is dat met behulp van logopedie beter geworden. Mijn oude stem heb ik niet teruggekregen, maar ik praat gelukkig niet meer zo hoog en zacht zoals net na m’n ongeluk. Ook ben ik niet meer heel vlak, maar praat ik weer met intonatie.    In het begin had ik echt niet door wat er om me heen gebeurde. Het ‘niet wakker’ zijn, is ook de reden dat ik niks meer van mijn tijd in het ziekenhuis weet en niks van mijn begintijd in het Daan Theeuwes Centrum (waar ik revalideerde). Dat is ook de reden dat ik heel makkelijk naar filmpjes en foto’s uit die tijd kan kijken. Ik herinner het me gewoon niet dus heb er ook geen gevoelens aan gekoppeld.   En ik zag er redelijk normaal uit, ...

Ik heb een aantal maanden in een rolstoel gezeten. Er was niets mis met mijn benen, maar ik was nog heel erg in de war dus het was niet veilig om te lopen. Langzaam zette ik na een maand weer wat stapjes en ging het lopen steeds beter.   Een beetje duivels was ik ook wel. Er zat een blad vast aan mijn rolstoel, die je ook voor me kon schuiven. Soms was ik er echter klaar mee (dit kan ik me niet herinneren maar is wel hilarisch) en schoof ik zo onder het blad. Omdat ik niet kon lopen en dit nogal gevaarlijk was, kreeg ik een band om. De band zat om mijn middel en was vastgemaakt aan mijn stoel. Zo kon ik niet ineens onderuit zakken. Ook in mijn bed was ik onrustig, dus legden ze me opnieuw vast. Mijn ouders waren het hier niet mee eens, dus ik hoefde geen band om wanneer zij erbij waren. ’S Nachts werd ik wel vastgelegd en in mijn rolstoel heb ik ook voor een lange tijd nog een band gehad.   Maar langzaam ging ik weer lopen. Eerst kleine stapjes waarbij ik me aan iets of iemand...

Last minute plannen kunnen goed uitpakken en heel leuk zijn. Dat weet ik. Maar sinds mijn ongeluk kan ik heel slecht tegen last-minute veranderingen. Als ik een afspraak met je maak, moeten we ook echt meteen een plan maken. Ik kan niet iets plannen en die afspraak op de dag zelf concreet maken. Wat we gaan doen, hoe laat, met wie, waar… ik moet het meteen weten. Mijn hersenen kunnen het gewoon niet aan om nog heel laat concrete plannen te maken. Ik heb behoefte aan structuur.   En wanneer het voorkomt dat een afspraak toch last-minute veranderd of er wordt afgezegd, ga ik daar heel slecht op. Ik ben tien minuten even helemaal overstuur, ga huilen en schreeuwen en voel me heel kut. Na die tien minuten krijg ik een reality-check en besef ik me dat ik normaal moet doen. Maar ik vind niet dat ik te heftig reageer. Ik reageer heel anders en veel extremer dan voor mijn ongeluk, maar het helpt niet als ik mezelf daarop afreken.   Die mindset heb ik moeten leren hoor. In de maanden n...

  Als je hersenletsel krijgt mag je een jaar tot twee jaar niet drinken. Je hersenen zijn bezig met herstellen en alcohol kan dit herstelproces verstoren. Je spraak en je fysieke gesteldheid kunnen beide heel erg achteruitgaan. Niet meer goed kunnen lopen of niet meer goed kunnen praten zijn beide heel vervelend, maar wel een tijdelijk gevolg van drinken met hersenletsel.   Voor mijn ongeluk dronk ik heel veel, bijna elke dag zelfs. Dat is niet heel goed, maar hé; ik was 20 jaar, woonde in een studentenhuis met 13 anderen en werkte in de horeca. Je zou verwachten dat een jaar tot twee jaar niet drinken moeilijk zou zijn. Verrassend genoeg was dit niet zo.   Ik heb een jaar niet gedronken. Maanden geleden riep ik al dat ik een jaar best zou volhouden, maar twee jaar echt niet. En ik heb het ook volgehouden. Ik dronk alcoholvrije wijn of alcoholvrij bier, wat prima was. Ik voelde me niet buitengesloten en het hielp heel erg dat mijn vrienden wisten dat ik niet dronk. Dan ha...

Ik woonde sinds zomer 2018 op de studentencampus Uilenstede in Amstelveen. Vlak voor mijn ongeluk (echt maar drie dagen ervoor) was ik naar de buren verhuisd. Daar heb ik niet veel van meegekregen en door mijn geheugenverlies was ik ook vergeten dat ik was verhuisd. Gelukkig was het naar de buren, die ik al goed kende, dus mijn kamer daar is heel lang aangehouden. Al mijn spullen stonden daar ook en de huur was niet super hoog, dus dat dat kon was alleen maar fijn. Na mijn ongeluk heb ik eerst een maand in het ziekenhuis gelegen en toen ben ik naar het Daan Theeuwes Centrum (DTC) gebracht. Daar heb ik intern gezeten tot begin juli. Ik had niet superveel spullen daar en was van een heleboel spullen die ik bezat, het bestaan vergeten. Begin juli heb ik met hulp van twee vrienden en mijn ouders, al mijn spullen van Uilenstede verplaatst naar waar ik nu woon. Ik woon nu in een flat in Amsterdam, in mijn eigen studio.   Ook al was ik net verhuisd, vond ik het niet een goed idee om terug...

Ik heb heel vroeg m’n autorijbewijs gehaald. Ik begon met lessen op m’n 16 e   en mijn rijbewijs haalde ik op m’n 17 e . De theorie heb ik in één dag gehaald, met een één-dags-cursus, dat is echt een aanrader trouwens, Het autorijden zelf ging ook vrij soepel, dus de praktijk. Mijn praktijkexamen heb ik uiteindelijk ook in één keer gehaald. Het ging me dus vrij goed af. Toen ik mijn rijbewijs had haalde ik ook vaak collega’s op, zodat ze met mee konden rijden naar werk (ik werkte in een strandtent) en ik bracht ze ook vaak thuis. Toen ik thuis woonde heb ik dus aardig wat uren gemaakt. Ik heb me nooit onveilig gevoeld in een auto en ik ben ook nooit angstig geweest om te rijden. Zelfs niet na mijn ongeluk.     Ik ben door een auto aangereden op de fiets, dus het had best goed gekund dat ik angstig was geworden om te autorijden of in een auto te zitten. Gelukkig kan ik me helemaal niks meer herinneren van het ongeluk, dus was ik niet bang om weer in de auto te stappen. De ...