Mijn leven met NAH

Laat ik eerst even uitleggen wat ik met ‘plek innemen’ bedoel. Plek innemen zie ik als onvoorwaardelijk jezelf zijn. Dat wanneer je later bent op een feestje, je niet 30 keer sorry zegt, maar er iets leuks van maakt en de ‘spotlight’ pakt. Je weet dat je aanwezigheid een toevoeging is. Maar je durft ook dingen aan te geven. Dat je het aangeeft wanneer je niet zo lekker in je vel zit en het gewoon ff kut gaat.   In het laatste ben ik al eerlijker geworden. Op de vraag: ‘Hoe is het met je?’ geef ik eigenlijk altijd een oprecht antwoord. Heb ik moeten leren hoor. De voor-de-hand-liggende ‘goed’, was een antwoord dat ik vaak heb gegeven. Maar het ging niet altijd goed. Weet je wel niet wat voor een kutjaar ik achter de rug heb? Ja, ik heb enorm veel geluk gehad in de nasleep van alles, maar dat maakt alles waar ik tegenaan loop niet makkelijker. Daar mag best erkenning voor zijn. Vooral vanuit mezelf. Ik vergeet af en toe dat mijn ongeluk nog geen anderhalf jaar geleden is gebeurd....

Ik merk dat ik het moeilijk vind om een gesprek gaande te houden. Een groot onderdeel daarvan is mijn geheugen. Af en toe vergeet ik dingen en dan kan ik er ook niet later nog een keer naar vragen. Het is echt zoeken naar gespreksonderwerpen voor mij. Als een vriend of vriendin iets belangrijks (in mijn ogen) aan mij vertelt, schrijf ik het vaak op om daar later nog een keer naar te vragen.   Ik vraag me weleens af of andere mensen dat doorhebben, dat zij vooral het gesprek gaande moeten houden. Maar ik geniet wel van de gesprekken die ik heb. Voor hen is het misschien een beetje ongemakkelijk, maar ik vind het prima zo. De laatste tijd word ik wel beter in het onthouden van levensgebeurtenissen, gelukkig. Het wordt daardoor steeds makkelijker voor me om een gesprek te voeren, heb ik het idee.   Maar af en toe gaat het nog helemaal mis. Zo ben ik laatst met iemand in contact gekomen via Instagram. Na het uitwisselen van nummers stuurde ik een berichtje met ‘Hey, Pien hier’. Hi...

Deze week had ik een goede week. Tot nu toe dan, het is vrijdagmiddag nu. Ik heb goede gesprekken met school gehad, een vriend gezien en mee gegeten, een vriendin uit Antigua gezien (die was weer hier!), en ook al drie keer gesport. Straks ga ik nog met een vriendin naar Vondelpark en zondag met een andere vriendin naar een museum. Lekker druk dus. Op dit soort momenten ben ik zo dankbaar dat ik weinig last heb van oververmoeidheid.   Voor het eerst in tijden durf ik weer voorzichtig naar de toekomst te kijken. Ik heb nog steeds geen idee waar ik ga komen, maar wel steeds meer vertrouwen dat ik er ga komen. Het zou heel goed kunnen dat ik volgende week weer een rotweek heb, dat sluit ik niet uit.  Maar zolang het even wat beter gaat, geniet ik weer van het leven.   Er gaan leuke dingen gebeuren binnenkort en ik ben heel benieuwd wat het leven me verder gaat brengen. Een jaar geleden was ik mentaal nog niet zo ver als dat ik nu ben. Ik wilde niks te maken hebben met h...

Deze week wil ik het weer over een opmerking hebben, namelijk de opmerking “Oh ja maar dat heb ik ook hoor”. Ik wil meteen duidelijk maken dat ik dit niet altijd als negatief ervaar. Ik heb nu veel meer moeite met alles, dingen zijn anders dan voorheen. Het is juist fijn om te merken dat andere mensen ook moeite met bepaalde dingen hebben. Voor mijn ongeluk stond ik altijd aan. Altijd haantje de voorste en de eerste die een plan begon uit te voeren. Nu laat ik het uitvoeren en vooral het bedenken van plannen vooral aan andere mensen over. Ook ben ik sneller moe en probeer ik me aan de acht uur slaap per dag te houden. Dat ik eerst geen of weinig slaap nodig had, was ook niet normaal, eerder bijzonder. Dus ik zie mezelf nu eerder als normaal.   Heel fijn om door te hebben dat dingen die mij moeite kosten, anderen ook lastig vinden. Daarmee wil ik ook zeggen dat ik de opmerking niet altijd als negatief zie. Maar er is een maar. Iemand legde dit van de week heel helder uit. Dingen die...

Bijna alles is nieuw voor me. Ja in principe verloopt alles hetzelfde, maar mijn reacties en gedachten zijn anders. Ik reageer heftiger, krijg soms paniekaanvallen en ben onzekerder. Het geluk vinden in de kleine dingen, dat moment vasthouden en vooral herinneren, is moeilijk. Maar ik heb dan weer weinig moeite met het herinneren van moeilijke momenten. Dus bij deze weer een verhaal…   Afgelopen vrijdag was het zover en gingen mijn vriendengroep en ik karaoke zingen. Daarvoor ben ik met een groepje van hen naar een nieuwe expositie in het FOAM-museum gegaan. We hadden om half zes bij het museum afgesproken en ik was er dus ook om half zes. Ik maar wachten en (heel dom) pas na 20 minuten alarm slaan, vanwege die onzekerheid. Hadden ze om half zeven afgesproken, maar had ik het verkeerd doorgekregen. Oeps. Een vriend van mij werkt daar vlakbij dus die was er binnen vijf minuten.   Maar ik was al in paniek. Ik weet niet meer precies of mijn paniekaanval voor het belletje begon of...

Ik vind het ongelooflijk moeilijk om keuzes te maken. Vaak doe ik iets toch maar niet, waar ik dan achteraf spijt van heb. En ik weet dat mensen hier normaal al last van hebben, maar voor mij is dit helemaal nieuw. Ik ben veel meer om de mening van anderen gaan geven dus wil graag met alles rekening houden. En met alles bedoel ik echt alles. Dat kan niemand en ik dus ook niet. Maar dat maakt het niet makkelijker. En dat moeilijk doen zit in mijn eigen hoofd, dat weet ik.   Wanneer er iets op de dag zelf veranderd vind ik het moeilijk om dat plan in mijn hoofd aan te passen. Dus ik heb moeite met keuzes maken, maar ook met veranderingen. Ik maak het mezelf erg moeilijk op die manier. Deze nieuwe manier van denken ben ik helemaal niet van mezelf gewend en vind ik erg moeilijk om te behappen. Ik word snel emotioneel of raak in paniek. En dat ik nu ook weleens paniekaanvallen heb, helpt totaal niet.   Ik wil weer zelfverzekerd worden over de keuzes die ik maak en doen wat goed voo...

Ik heb het ff heel moeilijk de afgelopen weken. Heel mijn toekomst is onzeker en ik vind dat steeds lastiger worden. Ik ben nu heel close met mijn ouders en zeg alles tegen hun, een hele shift met de situatie zoals deze voor mijn ongeluk was. Toen zei ik alles tegen mijn vrienden, maar ik merk dat ik het moeilijk vind om mezelf open te stellen naar hen. En dat ligt vooral aan mij, maar ik weet niet zo goed hoe ik dat moet veranderen.   En dan is er ook school. Ik doe enorm mijn best maar snap dingen gewoon heel vaak niet. Ik merk dat ik weinig medewerking krijg vanuit hen. En ze doen wel echt hun best, maar ik heb gewoon meer hulp nodig dan nu wordt aangeboden. Dat vind ik vooral zelf heel frustrerend. Ik snap vaak niet waarom ik iets niet begrijp en wat ik dan niet begrijp. Is echt fucking ingewikkeld. Ja, voor mij ook, want ik weet gewoon niet zo goed waar ik tegenaan loop. Ik weet het dus ff niet meer.   Ik weet in ieder geval wel dat er volgend jaar veranderingen moeten ko...