Mijn leven met NAH

Ik baal ervan dat mijn geheugen niet meer supergoed is. Het is nu iets onder gemiddeld, maar was voor mijn ongeluk duidelijk boven gemiddeld, dus er is een groot verschil. Sommige dingen onthoud ik heel goed, andere ben ik na twee minuten alweer vergeten. Er is geen pijl op te trekken. Ik heb geen filter, dus ik weet niet of ik iets wel zal onthouden of niet. Alles opschrijven dus.     Inmiddels kan ik redelijk goed met mijn vergeetachtigheid omgaan, hoewel ik er natuurlijk nog weleens van baal als ik iets vergeten ben. Het grootste geluk is dat ik problemen heb met het ophalen van herinneringen, niet zozeer het onthouden ervan. Dus ik onthoud wel iets, maar zelf bij die informatie komen is ontzettend moeilijk voor mij.   Mijn notities zijn mijn beste vriend. Ik heb enorm veel geluk dat ik al een georganiseerd persoon was voor mijn ongeluk. Nu heb ik die organisatie skills hard nodig om mezelf meer structuur te geven. Mijn mobiel helpt me wanneer mijn geheugen me in de st...

Ondanks dat ik op de fiets ben aangereden, zat ik vier maanden na mijn ongeluk alweer op de fiets. Dat was opbouwen, want ik kon niet meteen weer alles. Toen ik begon met fietsen was ik ook nog vrij wazig, dus alleen op de weg was niet veilig. Dus ik ben eerst onder begeleiding gaan oefenen op de parkeerplaats van het Daan Theeuwes Centrum (mijn revalidatiecentrum) met een makkelijke fiets. Vrij snel is de overstap gemaakt naar de iets moeilijkere fiets, maar ook hierop fietsen ging best goed. Na een paar keer rondjes op de parkeerplaats te hebben gemaakt ben ik buiten de veiligheid van het Daan Theeuwes Centrum gestapt.    Samen met mijn fysiotherapeute toerde ik door Woerden op de fiets (wel nog met helm). Op een gegeven moment was het veilig genoeg om zelf door het verkeer te lopen. Een paar weken later werd het ook het fietsen vrijgegeven. In die weken ben ik eerst in Woerden (waar ik revalideerde) gaan oefenen, maar dit ging me vrij snel goed af. Het verkeer in Woerden is...

Fouten maken is menselijk. En toch vond ik het steeds moeilijker worden. Ik wilde graag alle mogelijke scenario’s van tevoren kunnen overwegen en alles weten. De laatste tijd gaat het al iets beter om dat los te laten. Tuurlijk vind ik dat nog wel lastig, maar je verliest anders ook de spontaniteit van het leven. Alles wat het leven juist leuk maakt.   Nu ben ik niet meer zo bang om fouten te maken. Ik wil weer graag onderuitgaan (figuurlijk natuurlijk) en van mijn fouten leren. Soms kies ik wel voor de veiligheid om dingen van tevoren te weten, maar soms ook niet. Ik merk dat ik beter in m’n vel zit, maar ja, dat kan morgen weer anders zijn. Dat hou ik wel in m’n achterhoofd.    Het moeilijkste is dat er soms fouten worden gemaakt die buiten mijn controle liggen, maar wel een direct effect op mijn leven hebben. Dit heeft me in sommige situaties best veel pijn gedaan. Want je kan niks aan mij zien. Dat is heel fijn, maar zorgt er ook voor dat mensen mijn kunnen soms overs...

Ik zal weer even beginnen met het uitleggen van deze term. Je verwerkingssnelheid is hoe snel je reactie op een gebeurtenis is. Bij voetbal (bijvoorbeeld) moet je verwerkingssnelheid snel zijn, want je moet goed kunnen reageren wanneer er een bal op je af komt. Maar ook in het dagelijkse leven heb je te maken met een verwerkingssnelheid. Constant eigenlijk. Er gebeurt iets, dat moeten je hersenen eerst verwerken, voordat je erop kan reageren. Dit kan heel simpel zijn, maar ook vrij ingewikkeld.   Mijn verwerkingssnelheid is twee keer getest in mijn revalidatiecentrum. De eerste keer was deze langzamer dan gemiddeld. De tweede keer was deze weer optimaal. Maar ja, dit wordt getest op een manier die niet realistisch genoeg is. Als in, in een revalidatiecentrum kan dit als optimaal worden bevonden, maar dan krijg je niet te maken met realistische gebeurtenissen. Ze kunnen niet testen hoe je reageert als opeens het perron van vetrek van de trein veranderd, of als vrienden plannen afzeg...

Ik ben voor het eerst in 2,5 jaar weer een weekje op vakantie geweest. Samen met mijn vader ging ik een weekje naar Malaga. Ik heb ervan genoten en (natuurlijk) weer van alles over mezelf geleerd. Zo heb ik echt acht uur slaap per nacht nodig. Ik slaap pas binnen een halfuur/uur dus acht uur op bed liggen is voor mij niet genoeg. Na drie dagen te weinig slaap, trok ik het niet meer. Mijn vader slaapt binnen tien minuten dus dit was allemaal nieuwe informatie voor hem. De volgende dag hebben we lekker uitgeslapen.   Verder moet ik een manier vinden om mijn gedachten los te laten. Net na mijn ongeluk dacht ik weinig na, wat was dat lekker rustig. Nu ben ik weer over van alles aan het malen en me druk aan het maken over de meest nutteloze dingen. Zo was ik ook met van alles in mijn hoofd bezig toen we de grotten van Nerja bezochten. In het donker zie ik slechter, dus ik vond het niet superinteressant, want ik zag niet megaveel. Behalve heel veel stenen (logisch in een grot). Ik was oo...

Ik probeer naar de uitspraak ‘communication is key’ te leven. Heel vermoeiend om telkens alles aan te moeten geven, maar mensen kunnen niet in je hoofd kijken. Ik kan hartstikke goed uitleggen wat er aan de hand is, maar dan moet ik dat wel doen. Dat doe ik al meer, maar vind ik nog steeds erg moeilijk. In het verleden kon ik altijd makkelijk mee en was niks een probleem. Heel moeilijk om dan opeens dingen te moeten aangeven, maar dus wel het beste om te doen. Mensen kunnen niet ruiken dat er iets aan de hand is, terwijl ze je graag willen helpen.   Ik kan soms vrij hard zijn in mijn woorden. Dat had ik voor mijn ongeluk ook al. Ik was net beter geworden in dat ontdekken en beter op mijn woorden aan het letten. Nou, daar is niks van over. Ik kom soms heel bot uit de hoek. Maar dat heb ik zelf dus niet door, maar ik weet wel dat dat een eigenschap van mij is. Zeg het dus vooral. Ik word niet boos, vind het eerder kut voor jou, omdat ik het vaak niet zo heb bedoeld. Soms moet ik echt...

Begrijp me niet verkeerd, het ontbreekt me niet aan zelfvertrouwen. Maar ik twijfel vaak over de keuzes die ik maak en hoe dat overkomt op mensen. Ik merk dat mijn verwerkingssnelheid nog niet optimaal is en ik dingen soms laat gebeuren. Wanneer ik hier later aan terugdenk en mijn keuzes analyseer, sta ik hier soms niet meer achter.   Dit kunnen allerlei situaties zijn. Ik word onzeker over de keuzes die ik heb gemaakt, maar vaak bespreek ik dit met de mensen om me heen, wat erg helpt. Het wordt vooral lastig voor me, wanneer ik een keuze moet maken die ook effect op anderen heeft. En dit kan zo simpel zijn als 'waar gaan we eten?'. Ik wil heel graag de goede keuze maken en hecht nog teveel waarde aan de mening van anderen. Wat zij willen is meestal goed, mijn eigen keuze doet er minder toe of ik weet vaak niet goed wat ik wil. Lekker meehoppen op de mening van anderen. Wat ook niet helpt, is aan de toekomst denken. Hoe gaat die eruitzien, waar ga ik terecht komen en in hoeverr...